FANDOM


GreyboksyEdytuj

Mnemoniczny stymulator nerwowy pamięci, zwany również grayboksem, to wszczepiane w mózg urządzenie służące do wspomagania i wzmacniania pamięci. Pierwotnie skonstruowane, by opóźniać rozwój choroby Alzheimera, grayboksy pomagają ciałom migdałowatym mózgu dzielić przychodzące bodźce na rozpoznawalne fragmenty scalane z pamięcią. Każdemu wspomnieniu przydzielany jest kształt lub uczucie z innych wspomnień, przez co pojęcia łączą się w większy blok, który łatwiej sobie przypomnieć.

Gdy w roku 2140 firma Synthetic Insights wypuściła grayboksy na rynek, uznano je za osiągnięcie, które umożliwi ludziom zrównanie się z salarianami, mającymi przewagę dzięki naturalnej pamięci eidetycznej. Ponieważ jednak procedura wszczepiania grayboksu wymaga nieodwracalnego przejęcia przez urządzenie funkcji mózgu, błędy oprogramowania lub próby usunięcia grayboksu w celach konserwacyjnych mogłyby doprowadzić do uszkodzenia mózgu uniemożliwiającego samodzielne życie. Dlatego też grayboksy wkrótce stały się narzędziem wyłącznie dla osób potrzebujących fotograficznej pamięci, na przykład badaczy lub szpiegów.

W roku 2175 Przymierze Układów zakazało sprzedaży i wszczepiania grayboksów w następstwie sprawy Abrahama Rumoia, pracownika Agencji Wywiadu Przymierza. Podejrzewano, że Rumoi to w rzeczywistości zawodowy oszust i złodziej Keiji Okuda, który uzyskał dostęp do tajnych danych i zajmował się ich sprzedażą. Prokuratorzy nie mogli jednak użyć jego wspomaganej pamięci jako dowodu w sprawie, ponieważ system prawny Przymierza uniemożliwia świadczenie przeciwko sobie (w nawiązaniu do piątej poprawki do starej konstytucji USA). Wkrótce po zakończeniu procesu Rumoi zniknął, co nasiliło jeszcze podejrzenia, że faktycznie był to Okuda i że utrzymywał się z przestępstwa.

Dostęp do grayboksu nie umieszczonego w ludzkiej głowie zwykle uzyskuje się za pomocą specjalnego czytnika. Niemal zawsze potrzebny jest osobny klucz deszyfrujący, ponieważ wszyscy użytkownicy posiadający dane na tyle ważne, by potrzebny był im graybox, instalują w nim własny mechanizm szyfrowania.

Kassa Fabrications SzarańczaEdytuj

"Z tej broni zabito dwóch prezydentów” - tak na kartach historii zapisał się pistolet maszynowy Kassa Fabrications Model 12 Szarańcza. Skonstruowano go dla Przymierza Układów, które potrzebowało lekkiej broni na planety o dużej grawitacji. Szarańcza miała pokonywać ograniczenia tradycyjnych pistoletów maszynowych w walce na dłuższy dystans.

Ponieważ nowoczesna broń osiągnęła już kraniec możliwości pod względem prędkości wylotowej pocisku, konstruktorzy Szarańczy postanowili skupić się na zwiększeniu celności poprzez zmniejszenie odrzutu broni. Stworzyli wewnętrzne "pływające łoże", które pochłania odrzut broni i minimalizuje ruch samego korpusu. Lufa, magazynek, komora i mechanizm poruszają się w takim właśnie łożu, pochłaniającym wstrząsy za pomocą sprężyn i buforów. Uzyskana w ten sposób stabilność umożliwia użycie oprogramowania do autonamierzania, zwykle spotykanego jedynie w broni wyborowej.

Szarańcza udowodniła swoją zabójczą skuteczność przeciwko osłoniętym celom. W roku 2176 urzędnik patentowy ze stanu Virginia Michael Moser Lang przyszedł z Szarańczą ukrytą w naramiennej kamerze wideo na sesję zdjęciową prezydenta Zjednoczonych Stanów Ameryki Północnej Enrique Aguilara z premierem Chińskiej Federacji Ludowej Ying Xiongiem.

Z odległości około 25 metrów Lang pierwszą serią przebił bariery kinetyczne osłaniające podium, a kiedy Xiong bohatersko rzucił się na Aguilara, by usunąć go z linii strzału, kolejne serie z broni Langa przeszyły na wylot ciało premiera i śmiertelnie zraniły obu mężczyzn.

Skrzynka w kolekcji Donovana Hocka zawiera zabytkowy egzemplarz Szarańczy z rękojeścią wykładaną kością słoniową, zmodyfikowany do korzystania z pochłaniaczy ciepła. W zestawie znajduje się przenośny dysk, zawierający specyfikacje do wytwarzania kopii broni w omni-kluczu. Szybka wizyta w extranecie ujawnia, że broń Hocka ma ten sam numer seryjny co egzemplarz Langa. Jeśli to podróbka, wykonano ją znakomicie.

Pani WolnośćEdytuj

W ciągu 210 lat swojego istnienia Statua Wolności była obiektem wielu ataków terrorystycznych, ale w roku 2096 grupa o nazwie „Swobody Ponad Wszystko” ostatecznie zburzyła statuę. W związku z protestem przeciwko wcieleniu Kanady i Meksyku do Zjednoczonych Stanów Ameryki Północnej, nowojorski oddział „Swobód Ponad Wszystko” potrzebował symbolu pokazującego, że grupa jest gotowa odłączyć się w razie potrzeby od powstałej w ten sposób unii.

1 listopada we wczesnych godzinach rannych członkowie grupy przemycili broń ręczną i 15,5 tony materiałów wybuchowych na Wyspę Wolności. Po obezwładnieniu strażników podłożyli przy podstawie materiały wybuchowe i zdetonowali je o godzinie 7.37. Statua runęła na ziemię w kawałkach, przypadkowo zabijając czterech członków „Swobód Ponad Wszystko”. Pozostałych członków oddziału zatrzymano po długim pościgu, ale dzieło zniszczenia zostało dokonane. Oburzenie na secesjonistów podsyciło zarzewia Drugiej Amerykańskiej Wojny Secesyjnej.

4 listopada prezydent Kaitlin Cheung podpisała prezydencki dekret o odbudowie statuy. Ze zniszczonego monumentu odzyskano i wykorzystano przy budowie około jednej dziesiątej stalowych belek i miedzianego pokrycia. Głowę oryginalnej wersji wystawiono na pokaz w Narodowym Muzeum Historii Ameryki w Waszyngtonie. Pozostała tam przez dwa lata, do czasu bitwy o Waszyngton. Podczas ciężkiego ostrzału artyleryjskiego ze strony secesjonistów głowa zniknęła.

Nową statuę ukończono w roku 2101, a los oryginalnych elementów był już jedynie pożywką dla spekulacji i szmatławych powieści. Zainteresowanie wzrosło na krótko w roku 2159, kiedy to pojawiły się zdjęcia głowy w ładowni jakiegoś gwiezdnego transportowca, ale do tego czasu uwaga ludzkich mediów skoncentrowała się na przyszłości. W obliczu ekspansji ludzkości na tysiące nowych planet statua, nazywana „Wolnością Opromieniającą Świat”, była już tylko nieistotną osobliwością.

Planeta: BekensteinEdytuj

„Lśniąca jaśniej od diamentów, kosztowniejsza od operacji chirurgicznych” – tak za zamkniętymi drzwiami biura podróży opisują tę planetę. Otrzymawszy możliwość kolonizacji planet po Wojnie Pierwszego Kontaktu, Przymierze Układów uczyniło z Bekensteina swój ośrodek produkcji, wytwarzający towary na sprzedaż na pobliskiej Cytadeli. Zdobycie rozległego galaktycznego rynku okazało się trudne – pierwsze ludzkie produkty sprzedawały się wyłącznie dzięki urokowi nowości, a późniejszy brak popytu był dla gospodarki Bekensteina poważnym ciosem. Dopiero z drugim pokoleniem osadników wytworzyła się na Bekenstenie stabilna nisza produkcji wysokiej jakości towarów rozrywkowych i luksusowych. Gdy marka stała się rozpoznawalna, do licznych portów kosmicznych Bekensteina zaczęły napływać masy obcych. Obecnie planeta może pochwalić się większą liczbą milionerów i miliarderów na jednego mieszkańca niż jakakolwiek inna ludzka kolonia.

Chociaż dominują tu przestępstwa typu gospodarczego, bez użycia przemocy, Bekenstein ma też swoją ciemną stronę. Zarówno liczba samobójstw, jak i inflacja są niezwykle wysokie w porównaniu z innymi planetami. Bezrobocie utrzymuje się na niskim poziomie, ponieważ mało kto imigruje na tak drogą planetę, nie zapewniwszy sobie wcześniej pracy, a w związku z niebotycznymi kosztami życia bezrobotni zwykle odlatują po kilku miesiącach na przyjaźniejsze planety. Pozostający uważają, że są silniejsi, bystrzejsi i bardziej uzdolnieni od reszty, i że są w stanie zapewnić sobie szacunek i zatrudnienie na każdej pomniejszej planecie. Jak mówią słowa popularnej piosenki, „Jeśli na Beku ci się uda, wszędzie zdziałasz cuda”.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki